Wielu mieszkańców Ścinawy słyszało opowiadania o tym, że w miasteczku był kiedyś klasztor. Niektórzy może pamiętają szczątki ruin lub widzieli stare fotografie tego obiektu, ale tylko również nieliczni potrafią wskazać miejsce, gdzie ów klasztor się znajdował. Prawie nikt natomiast nie wie, z jakiego zgromadzenia wywodzili się zakonnicy i czym się zajmowali. W związku z tym, że klasztor ten przez prawie osiemdziesiąt lat był nieodłącznym elementem historii miasta, spróbujmy coś więcej o nim powiedzieć.

W zachodniej części murów miejskich była Brama Głogowska, w pobliżu dzisiejszej ulicy Szerokiej.  Tuż za nią rozciągało się Przedmieście Głogowskie. Powstało ono zapewne jeszcze w czasach kiedy miasto nie posiadało fortyfikacji. Później, ze względu na usytuowany tam szpital, przyjęła się nazwa Przedmieścia Szpitalnego. Tam właśnie powstał w 1287 roku z fundacji księcia Przemysława pierwszy ścinawski szpital  św. Ducha, prowadzony przez braci zakonnych - duchaków, Częste wylewy nie uregulowanych  rzek Zimnicy i Odry czyniły corocznie ogromne szkody. Toteż po pewnym czasie zdecydowano się na jego przeniesienie obok powstającego kościoła zakonnego św. Ducha, później parafialnego. Tutaj także znajdował się szpital dla trędowatych, tzn. lepresorium. Dopiero po ostatecznym wygaśnięciu trądu na Śląsku w XV w., szpital ten zamieniony został na przytułek dla ludzi starych, bezdomnych i ubogich.

Park miejski, w pobliżu murów obronnych, był ulubionym miejscem spacerów mieszkańców Ścinawy. Jednak od pewnego czasu zaczęło tam straszyć. Któregoś wieczora starszy  mieszkaniec Ścinawy wracał pijany z karczmy. Kiedy zbliżał  się do mostku, na Zimnicy, z pobliskich zarośli usłyszał tajemnicze  pomruki i stąpania. Niczego nie podejrzewając szedł dalej.

Wyjątkowy zbiór obrazów i rzeźb gromadzony przez lata artystycznych plenerów w Krainie Łęgów Odrzańskich tuła się po rolniczych strychach i stodołach w Dziewinie w gminie Ścinawa.

Mały i niebogaty Dziewin od lat organizuje letnie artystyczne plenery. Za malarzami i rzeźbiarzami do wsi, o której nikt nigdy nie słyszał, przybył wielki świat. Wieś pokochała artystów. I to z wzajemnością. Kontakt ze sztuką zmienił mieszkańców Dziewina. Pan Mariusz rzeźbi, ale nie on jeden odkrył w sobie talent.

Galeria od 2004 roku korzystała za darmo z użyczonej chałupy. Niestety, do czasu. Właściciel wypowiedział umowę.

Podczas wytyczenia granicy pomiędzy gminą Ścinawa i Rudna doszło do niezrozumiałego podziału wsi Toszowice, dzieląc ją w ten sposób, że 2/3 Toszowic należy do gminy Rudna, a 1/3 do gminy Ścinawa. Ścinawska część Toszowic, niegdyś wieś majątkowa Dolne Toszowice, została włączona w obręb wsi Tymowa. W tej właśnie części miejscowości zachowały się resztki zespołu pałacowo-parkowego wraz z rozległym kompleksem gospodarczym, które w literaturze przedmiotu zlokalizowane są na przemian: raz w Tymowej, a raz w Toszowicach.

Muzea należą do tych placówek kulturalno – oświatowych, których data powstania w wielu przypadkach jest dyskusyjna, bądź wręcz trudna do ustalenia. Wynika to głównie z ich bardzo specyficznego charakteru jako miejsca gromadzenia zbiorów zabytków przeszłości. Nie rzadko mija długi okres czasu nim dana placówka muzealna doczeka się oficjalnego uznania przez władze.

Z nekrologu w gazetce dowiedzieliśmy się, że w dniu 30.10.2007 r. zmarł Franz Gruss. Z szacunkiem i w miły sposób nazywano go „Ojcem Dinozaurów”. Na terenie swojej posiadłości w Grosswelka, w parku w Kleinwelka i w prehistorycznym parku w Sebnitz na skraju Szwajcarii Saksońskiej utworzył on Park Dinozaurów. Grosswelka i Kleinwelka są częścią Bautzen w Górnych Łużycach.

Dzieje szkolnictwa podstawowego w Polsce doczekały się wielu opracowań, ale stosunkowo mało jest monografii pojedynczych placówek oświatowych. Z tego względu podjęcie opracowania historii jednej ze szkół podstawowych, istniejących w Gminie Ścinawa, jest bardzo potrzebne. Dlatego też tematem tego opracowania jest monografia Szkoły Podstawowej Nr 1 w Ścinawie – najstarszej placówki oświatowej na terenie naszego miasta.

Kolejna seria dawnych zdjęć przedstawia Harcerski Apel w dawnej Szkole Podstawowej nr 2. Można na nich zobaczyć nauczycieli uczniów i rodziców, którzy uczestniczyli wówczas w tej uroczystości szkolnej.