Zabytki

Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisany jest park z przełomu XIX/XX w. Park, z XIX/XX w.

Park naturalistyczny, założony w 3 ćw. XIX w., przekształcony na przełomie XIX i XX w.
Zapewne już w XVI w. istniał tu dwór otoczony fosą, wzniesiony prawdopodobnie w konstrukcji ryglowej. Od zachodu dostępny był on przez most, w którego miejscu powstał nasyp. W 3 ćw. XIX w. wschodnia część fosy przekształcona została w rozległy staw i otoczona nowym, potężnym wałem. Po wale poprowadzono drogę spacerową, obsadzoną jednostronnie lipami (najstarsze liczą ok. 130 lat). Zapewne jednocześnie po południowej stronie stawu powstał dla rodziny von Wagenhoffów niewielki park naturalistyczny, w obręb którego wciągnięta została pobliska łąka z zastanym tu starodrzewiem dębowym. Drzewostan ten wzbogacono następnie o nieliczne drzewa liściaste rodzimego pochodzenia oraz iglaste (sosna wejmutka). Południową granicę parku, którą wyznaczał stary rów melioracyjny, obsadzono wierzbami i topolami, wyspę z dworem zaś kasztanowcami. Park obiegała pierwotnie obrzeżna droga spacerowa. Od południa do zabudowy folwarcznej przylegał niegdyś niewielki ogród warzywny.

Obecnie założenie w znacznej części jest opuszczone. Z dawnego dworu zachowały się jedynie ruiny piwnic. Staw ma zamulone brzegi, a łączące się z nim od wschodu maleńkie oczko wodne zostało zabagnione. Teren parku porasta młody samosiew, który zaciera dawną jego kompozycję.
W składzie gatunkowym starodrzewia parkowego dominują lipy drobnolistne z domieszką dębów szypułkowych, wierzb białych, topól kanadyjskich i kasztanowców białych. W drzewostanie wyróżniają się 4 okazowe dęby szypułkowe i 1 okazowa sosna wejmutka. Wiek starodrzewia wynosi 90-140 lat.

W warstwie podszytowej pojedynczo i grupowo występuje leszczyna pospolita, śnieguliczka biała i głóg jednoszyjkowy.