Dłużyce (niem. Großendorf) W księdze łacińskiej Liber fundationis episcopatus Vratislaviensis (pol. Księga uposażeń biskupstwa wrocławskiego) spisanej za czasów biskupa Henryka z Wierzbna w latach 1295–1305 miejscowość wymieniona jest w zlatynizowanej formie villa Grozanovo1 2.

Historia Miejscowość położona przy drodze do Prochowic, około 5 km na południe od Ścinawy. Z okolic wsi pochodzi kilka luźnych znalezisk z młodszego okresu epoki kamiennej – neolitu, oraz cmentarzysko ciałopalne kultury łużyckiej. Było ono częściowo przebadane w okresie międzywojennym. Pierwsza wzmianka o osadzie pochodzi z 1209 roku i odnosi się do już istniejącego tu kościoła. Nazwa wsi związana jest zapewne z jej wielkością, która musiała być znaczna, skoro dokument cesarski Karola IV, wystawiony 23.07.1359 roku na zamku Karlstein k/Pragi, określa ją jako Grosse (duża, wielka). Potwierdzeniem tego jest późniejsza, niemiecka nazwa miejscowości – Grossendorf, Grossendorf, która przetrwała do 1945 roku. Najwcześniejszymi znanymi z przekazów historycznych właścicielami Dłużyc była w 1512 roku rodzina von Üchtritz.

Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisane są:


1) Liber fundationis episcopatus Vratislaviensis online 2) H. Markgraf, J. W. Schulte, „Codex Diplomaticus Silesiae T.14 Liber Fundationis Episcopatus Vratislaviensis”, Breslau 1889