Ręszów (niem. Ransen) najstarsza wzmianka o Ręszowie pochodzi z 1209 roku (Ransen). W 1267 roku Ręszów płacił dziesięcinę klasztorowi w Trzebnicy. W 1296 roku dobra podarowane zostały przez księcia Henryka III głogowskiego braciom z zakonu Św. Ducha ze Ścinawy. W latach 1541-1715 Ręszów był rezydencją rodziny von Nostitz, później rodu von Unruh.

Niespełna 6 km na południowy zachód od Ścinawy, jadąc w stronę Parszowic docieramy do wsi Ręszów. Najstarsze ślady pobytu ludzi w tej okolicy związane są z młodszym okresem epoki kamiennej – neolitem, o czym świadczą znaleziska pojedynczych przedmiotów oraz miejsce pochówku ludności tzw. kultury amfor kulistych. Z okresu kultury łużyckiej pochodzi cmentarzysko ciałopalne zlokalizowane jeszcze w 1934 roku. W okolicy wsi znajduje się także cmentarzysko z okresu wpływów prowincjonalno – rzymskich oraz pozostałości wczesnośredniowiecznej osady.

Pierwsza wzmianka o miejscowości Ransen pochodzi z 1209 roku. W 1296 roku książę głogowski Henryk III wystawił dokument, w którym zatwierdził przekazanie dóbr we wsi Ransow braciom zakonnym Świętego Ducha ze Ścinawy. W dokumentach z lat: 1376, 1444, 1475 i późniejszych nazwa wsi brzmiała Ransen i w takiej formie przetrwała do 1945 roku.

Od 1420 roku przez ponad dwieście pięćdziesiąt lat posiadłość rycerska w Ręszowie należała do rodziny von Nostitz. W latach 1715 – 1759 majątkiem zarządzał baron von Hohberg auf Platzwitz (Plagwitz). Następnym właścicielem posiadłości został Georg Sigismund von Unruh, od którego na trzy lata (1765 – 1768) przejął ją baron von Nostitz. Po nim, do majątku powrócił Georg Sigismund von Unruh, który w tym czasie pełnił funkcję starosty (landrata) powiatu ścinawskiego. Od 1800 roku właściciele Ręszowa zmieniają się co kilka, kilkanaście lat. Wśród nich można wymienić m.in.: generała hrabiego von Wartensleben (1800 – 1805), hrabiego von Zedlitz (1806 – 1811), von Schulse (1811 – 1813), rodzinę von Maier (1813 – 1847). Ostatnim właścicielem był od 1931 roku Heinrich Oswald von Sprenger, do którego należało kilka cukrowni, w tym również cukrownia w Lubinie.

W 1945 wieś została przyłączona do Polski. Dotychczasowych mieszkańców wysiedlono do Niemiec. W folwarku utworzone zostało Państwowe Gospodarstwo Rolne (PGR). W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa legnickiego.

Zabytki

Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisane są:

  • Kościół pw. Narodzenia Najświętszej Maryi Panny
  • Cmentarz
  • Zespół pałacowy (folwarczno-rezydencjonalny)
  • Pomnik poległych