W południowo-zachodniej części miasta, w sąsiedztwie obwarowań, znajduje się kościół parafialny p.w. Podwyższenia Krzyża Świętego, wcześniej pod wezwaniem Św. Jana Chrzciciela – jedyna z dawnych świątyń Ścinawy zachowana do dnia, dzisiejszego.

Kościół po raz pierwszy wzmiankowany był w 1209 r. w dokumencie Henryka Brodatego. W 1248 r. wymieniony został w źródłach proboszcz Simon. Pierwotnie mógł w tym miejscu istnieć niewielki kościół drewniany lub wzniesiony z polnych kamieni. W 1376 r. Ścinawa była siedzibą archiprezbiteriatu. Obecna bryła pochodzi z około połowy XV wieku (data 1491 znajduje się na zworniku sklepienia dobudowanego do istniejącej już nawy prezbiterium). Halowa budowla gotycka – wówczas pod wezwaniem Św. Krzyża (co najmniej od 1428 r.) – kończona została już po tym, jak zakon Św. Ducha otrzymał od księcia Konrada Białego w 1477 r. kościół z prawem patronackim (zabudowania należące do kościoła przejęli już wcześniej, po zniszczeniu przez Husytów przedmieścia głogowskiego, na którym znajdowała się ich siedziba klasztorna i szpital). Zakon Szpitalników (kasacja zakonu trwała od 1510 r., sukcesywnie był wyprzedawany majątek należący do szpitala) posiadał kościół do czasów reformacji – do 1522 r. Od 1534 do 1945 r. kościół był świątynią ewangelicką (na krótko, w latach 1701-1707, kościół przejęli katolicy).

Po najeździe Szwedów, w wyniku, którego zniszczeniu uległa wieża i sklepienie nad nawą, w latach 1668-1669 odbudowano wieżę z hełmem – ta spłonęła w 1801 r. i odbudowana została ponownie w 1802 r. W latach 1869-1872 kościół gruntownie odnowiono – wówczas uzyskał dzisiejszą postać.

1856 r. nowym proboszczem w Ścinawie został ks. Moritz Laschynsky. Jego zasługą było między innymi sprowadzenie do miasta Bonifratrów. W niedługim czasie nad Odrą został otwarty nowoczesny szpital, gdzie co dzień znajdowało opiekę medyczną wielu potrzebujących ludzi. Kościół klasztorny otrzymał bogate wyposażenie.

Ksiądz Józef Hettwer, zatroskany o dobro duchowe powierzonych sobie wiernych, sprowadził do miasta Siostry Maryi Niepokalanej. Siostry miały się zajmować ambulatoryjną pielęgnacją chorych, szkołą dla małych dzieci i udzielaniem lekcji robót ręcznych. Początkowo siostry mieszkały w wynajętym pokoiku. W końcu jednak zdecydowały się na budowę nowego domu. W roku 1928 budynek został wykończony i okazał się nie tylko praktyczny, ale i piękny. Wkrótce stał się nową ozdobą miasta.

W 1938 r. remontowano dach kościoła. Po zniszczeniach II wojny światowej odbudowywany był w 1947 r. i w latach 1959-1960. Podczas remontu w 1974 r. zrekonstruowano siedemnastowieczny hełm. Wokół kościoła znajduje się teren nieczynnego cmentarza (pochówki zostały przeniesione na cmentarz przy ul. Polnej); do dziś przetrwały płyty i epitafia na ścianach kościoła. Na rysunku Wernera z 1758 r. widoczny jest wokół kościoła cmentarz o zarysie zbliżonym do kwadratu, otoczony murem z dwiema furtami – od wschodu i od zachodu, od południa teren cmentarny zamykał budynek plebanii.

Latem 1945 r. powstała polska administracja i rozpoczął się napływ osadników. Ks. Franciszek Wołyniak był pierwszym powojennym księdzem dojeżdżającym z Krzelowa, który organizował życie kościelne w trudnym okresie powojennym. Po odzyskaniu kościół trzeba było odremontować, usunąć gruz i wysprzątać, gdyż był w opłakanym stanie (dziurawy dach, zdemontowane w większości wnętrze, zniszczony ołtarz, brak lamp, etc) Po przeprowadzeniu remontu wieży, naprawie elewacji i malowaniu wnętrza, nastąpiło ponowne poświęcenie kościoła.

Adres

Adres:

Ścinawa

GPS:

51.416151, 16.423696000000064

Nr tel.:

-

E-mail:

-

Sieć:

-