Park romantyczny, założony w 2 ćw. XIX w., przekształcony i powiększony o mały ogród ozdobny z pocz. XX w.

Barokowy pałac, zniesiony tu w r. 1725 dla rodziny von Nostitzów, przebudowany został z pocz. XIX w. z inicjatywy von Prittwitzów. Pierwotnie fasadą frontową zwrócony był on na zachód, ku rozległemu dziedzińcowi folwarcznemu, pośrodku którego, na osi rezydencji, usytuowano owalny basen (zachowały się pozostałości fontanny i kamienno-ceglanej cembrowiny). Prawdopodobnie w 2 ćw. XIX w. po południowej i wschodniej stronie pałacu powstał rozległy park romantyczny, ograniczony drogami lokalnymi, od północy zaś terenem dworskiego kościoła.

Bogatą i malowniczą kompozycję tworzyła gęsta sieć nieregularnie wytyczonych dróg i ścieżek, łączących obrzeżną promenadę ze środkiem założenia. Drogi te okalały niewielkie wnętrza parkowe oraz polanę widokową, ukształtowaną między tylną elewacją rezydencji a dwoma maleńkimi, owalnymi stawkami, zamykającymi polanę tę od wschodu. Romantyczny charakter nadał też całości płynący środkiem parku strumień, przez który przerzucone zostały trzy mostki.

Bogaty w doborze gatunków i sukcesywnie uzupełniany drzewostan formowany był w malownicze klomby i grupy, głównie na obrzeżach polan. Sadzone pojedynczo na otwartych przestrzeniach drzewa stanowiły akcenty kompozycyjne, a łączone w większe skupiny (kulisy) potęgowały głębię perspektywiczną widoków. Z pierwotnych obsadzeń parku zachowały się najstarsze dęby, graby i platany, a także pomnikowe dziś żywotniki olbrzymie. W pierwszych latach XX w., być może w czasie rozbudowy pałacu przeprowadzonej w r. 1906 dla Gottharda Wirtscha, wzbogacono drzewostan, dosadzając gatunki aklimatyzowane, a w miejscu dwóch małych oczek wodnych powstał jeden większy staw z wysepką. Prawdopodobnie wtedy także pałac fasadą skierowany został na wschód. W miejscu zlikwidowanego krótkiego odcinka starej drogi dojazdowej, biegnącej niegdyś od północnego zachodu, założono niewielki ogródek ozdobny, usytuowany po północnej stronie elewacji bocznej rezydencji. Z urządzeń tego ogrodu przetrwały do naszych czasów dwie krótkie, proste alejki grabowe oraz trzecia, względem nich prostopadła, uformowana na przedłużeniu nowej fasady pałacu, a także pawilon, być może stanowiący relikt starszego układu. Od strony zachodniej do parku i folwarcznej zabudowy przylegał wielki ogród gospodarczy i staw hodowlany, zasilany strumieniem przecinającym środek założenia.

Obecnie pałac oraz pawilon ogrodowy znajdują się w stanie daleko posuniętej ruiny. Teren parku jest stosunkowo dobrze utrzymany, zachował się stary układ dróg i ścieżek spacerowych, a także ceglany mur z bramkami, otaczający założenie. Nastąpił rozrost roślinności, głównie w partii południowej i na obrzeżach parku.

W urozmaiconym składzie gatunkowym drzewostanu parkowego najwięcej występuje rodzimych grabów pospolitych i dębów szypułkowych. Do drzew o charakterze pomników przyrody zakwalifikowano 7 dębów szypułkowych, 4 platany klonolistne, 2 żywotniki olbrzymie i 1 topolę białą. W pozostałym drzewostanie wyróżniają się okazowe 3 topole białe, 2 dęby szypułkowe, 2 graby pospolite oraz aklimatyzowane drzewa iglaste: sosna czarna, choina kanadyjska, cyprysik groszkowy.

Wiek najstarszych drzew pomnikowych i okazowych dochodzi do 180 lat, gatunki aklimatyzowane wprowadzono w początkach XX w. W pniach platanów rosnących w pobliżu ruin pałacu widoczna jest próchnica wgłębna. W podszycie i podroście bujnie występuje bez czarny, okrywowo bluszcz pospolity oraz młode samosiewy drzew liściastych.

Adres

Adres:

Zaborów,Ścinawa

GPS:

51.352895861443166, 16.420687437057495

Nr tel.:

-

E-mail:

-

Sieć:

-