Ogród ozdobny, założony ok. poł. XVII w., przekształcony ok. poł. XVIII w. Architektura znajdującego się tu dworu, ukształtowana na wzór renesansowych willi z Veneto, wzbogacona w elewacji północnej o podwójną loggię, skłania do przypuszczenia, że rezydencja ta, wzniesiona, najpóźniej ok. poł. XVII w., być może dla von Kanitzów, była już wówczas związana z ogrodem ozdobnym. Po owym XVII-wiecznym ogrodzie mógł pozostać jedynie stary, kamienny mur, okalający północni część obiektu. Ranga rezydencji była znaczna, skoro F. Lucae w końcu XVII w. zalicza Dłużyce, stanowiące wówczas własność rodziny von Uchtritzów, do najbardziej okazałych siedzib szlacheckich Ziemi Ścinawskiej.

Jednak obecny swój kształt zawdzięcza ogród ozdobny gruntownej przebudowie i modernizacji, jakiej poddany został ok. poł. XVIII w. dla ministra do spraw Śląska w rządzie pruskim, von Münchowa. Za przyjęciem tej daty, prócz wzmianek w literaturze przemawia m.in. styl fragmentów rzeźb ogrodowych, porzuconych obecnie na terenie obiektu, finezyjny treflowy kształt fontanny oraz formy bram ogrodowych.

Południową część założenia dworskiego zajmował folwark wraz z przyległym do niego kościołem. Na dziedziniec folwarczny prowadziły trzy wjazdy: reprezentacyjny – od południa przez okazałą, trójprześwitową bramę, i dwa boczne biegnące od wschodniej i zachodniej strony. Północna część założenia dworskiego, otoczona starym, być może XVII-wiecznym murem, składała się z sześciu czworobocznych kwater. Partię środkową zajmował dwór okolony fosą oraz usytuowana za nim centralna, najbardziej okazała kwatera ogrodowa. Otrzymała ona plan kwadratu, przy czym jej granice formowane były w postaci szerokich nasypów ziemnych.

Na nasypach po wschodniej i zachodniej stronie poprowadzone zostały drogi, obsadzone następnie podwójnymi szpalerami grabowymi, tworzącymi aleje. Północną granicę tej kwatery wyznaczał natomiast pojedynczy szpaler grabowy. Teren centralnej kwatery dzieliły pod kątem prostym dwie drogi, wytyczające dwie osie ogrodu. W miejscu ich przecięcia usytuowana została fontanna, której obramieniu nadano kształt treflowy. Oś południe-pólnoc biegła od arkadowej loggii dworu przez schody, most nad fosą i fontannę, a jej zakończenie stanowiła grota, składająca się z trzech arkadowych niszy, włączonych w północny fragment muru. Oś wschód-zachód wyznaczały dwie skrajne bramy schody o stopniach zarysowanych wklęsło-wypukłą linią oraz fontanna. Po obu stronach centralnej kwatery znajdowały się dwie boczne. Kwatera zachodnia, o planie prostokąta, miała wyraźne formowane granice w postaci otaczających ją z czterech stron nasypów ziemnych, po których poprowadzone były drogi. Kwatera wschodnia zamknięta została po północnej stroni nie długim budynkiem oranżerii. Trzy północne kwatery służyły rekreacji i reprezentacji, przy czym szczególnie okazałe były centralna i zachodnia, wyposażone w rzeźby ustawione na postumentach. Do celów gospodarczych wykorzystywane były dwie kwatery znajdujące się po wschodniej i zachodniej stropie dworu (ogród warzywny, sad).

Ogród ozdobny, jak wynika z opisu z roku 1783, niezbyt duży, ale regularnie rozplanowany, posiadał bogaty program ikonograficzny o tematyce mitologicznej. Wejście do rezydencji flankowały dwie rzeźby ustawione przed fosą, po lewej strofce umieszczony był Herkules. Ozdobę ogrodu stanowiły posągi znajdujące się na rogu kwater, na nasypach i w niszach, m.in. figura Diany. Z malowideł pokrywających niegdyś nisze groty zachowała się wówczas jedynie Jazda Fetona. W rogu ziemnego wału, po drugiej stronie fosy, ukryta była fontanna standardowy wąż, z którego nieoczekiwanie wytryskiwała woda. Uwagę przyciągała też oranżeria. Wiodła do niej droga, po której obu stronach ustawione zostały posągi Jupitera i Apolla Pomiędzy nimi znajdował się prześwit, latem wypełniany przez rośliny wystawiane z oranżerii. Wielkie korzyści przynosił też okazały sad.

Ogród kultywowany był do czasów II wojny światowej, przy czym drogi jego obsadzano sukcesywnie nie tylko grabami ale także m.in. jesionami i kasztanowcami.

Obecnie założenie jest całkowicie opuszczone i zaniedbane Pozbawiony użytkownika dwór popada w ruinę. Otaczająca go fosa zachowała się tylko fragmentarycznie. Mur okalający założenie został częściowo zniszczony, podobnie jak schody ogrodowe, grota i nasypy ziemne. Oranżeria przebudowana jest na cele mieszkalne, drzewostan w alejach znacznie przetrzebiony.

W pozostałościach zadrzewienia ogrodowego najliczniej występują jesiony wyniosłe, graby pospolite i kasztanowce białe. Na obrzeżu założenia oraz wzdłuż dróg ogrodowych rosną młode samosiewy lip, grabów, jesionów i wiązów. Drzewem pomnikowym jest platan klonolistny. Wiek najstarszych drzew, tj. kasztanowców białych, grabów pospolitych i jesionów wyniosłych dochodzi do 110 lat. Stan sanitarny i zdrowotny jesionów jest zły. W podszycie kępowo występuje bez czarny, sporadycznie trzmielina pospolita .

Adres

Adres:

Dłużyce

GPS:

51.37535007398181, 16.439473628997803

Nr tel.:

-

E-mail:

-

Sieć:

-