Podczas wytyczenia granicy pomiędzy gminą Ścinawa i Rudna doszło do niezrozumiałego podziału wsi Toszowice, dzieląc ją w ten sposób, że 2/3 Toszowic należy do gminy Rudna, a 1/3 do gminy Ścinawa. Ścinawska część Toszowic, niegdyś wieś majątkowa Dolne Toszowice, została włączona w obręb wsi Tymowa. W tej właśnie części miejscowości zachowały się resztki zespołu pałacowo-parkowego wraz z rozległym kompleksem gospodarczym, które w literaturze przedmiotu zlokalizowane są na przemian: raz w Tymowej, a raz w Toszowicach.

Pierwotnie nazwa wsi brzmiała Tymendorff i jako taka jest wymieniona w dokumencie księcia Przemka ścinawskiego z 1286 r. Typ osadniczy wsi określany był mianem "Waldhuffendorf", co oznacza wieś łanów leśnych. Nieznana jest etymologia nazwy miejscowości. Prawdopodobnie jest pochodzenia patronimicznego i pochodzi od imienia Tymon. Na przestrzeni wieków nazwa wsi ulegała licznym zmianom, by w końcu w przed wojną ostatecznie przyjąć formę "Thiemendorf".

Najstarsza historia majątku ziemskiego nie jest dobrze znana, najprawdopodobniej wieś wchodziła w skład dóbr z siedzibą w Toszowicach, a dopiero w końcu XIX wieku wyodrębnił się tu majątek ziemski z siedzibą w Toszowicach Dolnych. Wtedy dobra zakupił Reinhold Preiss.

Pałac został wzniesiony około 1911 roku w miejscu wcześniejszego dworu. Powstała wtenczas bardzo malownicza, dwukondygnacyjna budowla w formie secesyjnej willi i założona na rzucie zbliżonym do kwadratu. poprzedzona szerokimi schodami i tarasem wspartym na dwóch kolumnach. Obiekt zdobią lekko wysunięte ryzality z zwieńczonymi trójkątnymi frontonami, które znajdują się na osiach centralnych budynku (wschód – zachód, północ – południe ). Całość została przykryta czteropołaciowym dachem mansardowym z powiekami. We wnętrzu w większości zachował się pierwotny układ i elementy reprezentacyjnego zdobienia.

Pałac otula rozległy niegdyś park naturalistyczny. w którym zachowało się wiele ponad stuletnich drzew. Park ten powstał na terenie dawnego ogrodu gospodarczego. Z pierwotnych urządzeń ogrodu zachowały się: ok. 120 – letnie lipy, krótka alejka grabowa i staw o regularnym, prawie kwadratowym planie, założony na starym cieku wodnym. W czasie powstania parku istniała rozległa polana, wokół której skoncentrowany był najciekawszy drze-wostan (tulipanowiec amerykański, magnolia drzewiasta, topola chińska). Z tego okresu pochodzi również grupa kasztanowców i skrzydłorzecha kaukaskiego w pobliżu rezydencji. Na szczególną uwagę zasługuje około 200 letni dąb szypułkowy, rosnący samotnie na centralnym gazonie przed rezydencją.

Zabudowania gospodarcze, imponujących rozmiarów, usytuowano od strony południowej zespołu pałacowo-parkowego. Zostały wzniesione w 2 poł. IXX, w stylu neogotyckim, o interesującym detalu architektonicznym.

Pałac przetrwał wojnę w stanie prawie nienaruszonym. Przez długi czas użytkowany był przez Państwowe Gospodarstwo Rolne. Ostatecznie stan pałacu był tak zły, że mieszkańcy musieli go opuścić. Obecnie całe założenie przeszło na własność prywatnego właściciela. Mamy nadzieję, że z czasem powróci do dawnej świetności.