Wielu mieszkańców Ścinawy słyszało opowiadania o tym, że w miasteczku był kiedyś klasztor. Niektórzy może pamiętają szczątki ruin lub widzieli stare fotografie tego obiektu, ale tylko również nieliczni potrafią wskazać miejsce, gdzie ów klasztor się znajdował. Prawie nikt natomiast nie wie, z jakiego zgromadzenia wywodzili się zakonnicy i czym się zajmowali. W związku z tym, że klasztor ten przez prawie osiemdziesiąt lat był nieodłącznym elementem historii miasta, spróbujmy coś więcej o nim powiedzieć.

W zachodniej części murów miejskich była Brama Głogowska, w pobliżu dzisiejszej ulicy Szerokiej.  Tuż za nią rozciągało się Przedmieście Głogowskie. Powstało ono zapewne jeszcze w czasach kiedy miasto nie posiadało fortyfikacji. Później, ze względu na usytuowany tam szpital, przyjęła się nazwa Przedmieścia Szpitalnego. Tam właśnie powstał w 1287 roku z fundacji księcia Przemysława pierwszy ścinawski szpital  św. Ducha, prowadzony przez braci zakonnych - duchaków, Częste wylewy nie uregulowanych  rzek Zimnicy i Odry czyniły corocznie ogromne szkody. Toteż po pewnym czasie zdecydowano się na jego przeniesienie obok powstającego kościoła zakonnego św. Ducha, później parafialnego. Tutaj także znajdował się szpital dla trędowatych, tzn. lepresorium. Dopiero po ostatecznym wygaśnięciu trądu na Śląsku w XV w., szpital ten zamieniony został na przytułek dla ludzi starych, bezdomnych i ubogich.